تبلیغات اینترنتیclose
سبوی گل ( علی معلم )
پیچک (محمد علی معلم )
شعر و ادب پارسی
نوشته شده در تاريخ سه شنبه 21 شهريور 1391 توسط سید مجتبی محمدی |

 

سبوی گل

 

بریز باده، که در جام، بوی گل ریزد
بخند تا به چمن آبروی گل ریزد


صفای اشک تورا نازم، ای بهار ملول
که همچو قطره ی باران، بروی گل ریزد!


دِماغم از خم میخانه تر نمی گردد
بگو که باده، صبا، از سبوی گل ریزد


چنین که بلبل بیدل نشسته، می ترسم
که خون دیده ی او از گلوی گل ریزد


بهار، روز غنیمت بود، که دور خزان
چه اشک هاست که در آرزوی گل ریزد


حدیث شکوه ی ما را در این شبان سیاه
مگر نسیم پیامی به کوی گل ریزد ...

تهران فروردین 54

 علی معلم  

برچسب ها : ,

موضوع : غزلیات 4, | بازديد : 387